We besloten maar alvast te gaan eten, het zat erin dat het een latertje zou worden.
Toen tegen zessen de advisor aan boord kwam kon het avontuur beginnen, we haalden het anker op en voeren, met inmiddels drie boten, richting de sluizen.
De advisor, Louis, was een aardige man die rustig uitlegde wat de bedoeling zou zijn, rustig naar de sluis varen, daarna tegen 2 andere boten aanbinden en met z'n drieën de sluis in. De grootste in het midden, die de andere dan meetrekt.. Tegen zeven uur gingen we de eerste sluis in, drie boten aan elkaar vast gemaakt, de buitenste, waarvan wij er een waren, zouden ieder twee lijnen naar de kant bedienen. Het was al aardig donker waar ik eigenlijk niet zo blij mee was, daarnaast zou de familie thuis in Nederland via de webcam van de sluis meekijken, maar die waren al grotendeels afgehaakt door het late uur, en door het slechte zicht van de webcam. Jammer, een screenshot van de Windsong in de sluis zou wel leuk geweest zijn.
Het sluizen ging eigenlijk best wel makkelijk, het enige was het opvangen van de pilotlijn die sluis-medewerkers aan de kant naar de boten gooiden, daar zat een verzwaard einde aan die je niet op je hoofd wilt krijgen maar ze gooiden goed gericht. Ze oefenen daar ook regelmatig mee en houden onderling ook een gooi-competitie, grote borden met een gat als roos stonden op de velden naast de sluis.
Eenmaal de pilotlijn gevangen, dan bind je die aan de lange blauwe lijn, die wij aan boord hadden. Uiteindelijk ging die lijn naar de wal, maar dat gebeurt niet direct. Eerst moet je nog een stuk de sluis invaren; de mannen aan de kant lopen mee met de pilotlijn in de hand. Eenmaal bij de bolder gooien ze de lijn eromheen en kun je die aantrekken en op spanning zetten. Dan heb je even rust.
Natuurlijk doe je dat niet met z'n tweeën. Er moeten 4 linehandlers aan boord zijn en daarnaast de stuurman. Linehandlers kun je inhuren net zoals extra dikke landvasten en stootwillen. Maar zoals zoveel schepen doen help je elkaar. Wij hadden Claude en Theres van zeiljacht Swisslady aan boord, we hadden ze al op Curaçao ontmoet en toen al een beetje afgesproken dit samen te doen, zij bij ons en wij bij hun. Daarnaast vonden we nog een vierde linehandler, onze 'buurman' Matt in Shelter Bay die al eerder ons hielp met nieuwe stuurautomaat. Ook hier was hij een welkome gast, niet alleen omdat hij een week eerder ook al met een ander schip was meegevaren, maar ook omdat hij van beroep schipper was bij de Amerikaanse kustwacht. Die hoef je niet uit te leggen hoe een schip door een sluis te brengen.
Zo voeren we rustig de sluis binnen, Yolanda deed de voorlandvast, en Matt de achterste. Ik hoefde alleen stand by te zijn achter het stuurwiel. De deuren sloten achter ons en we gingen snel 10 meter omhoog, na de laatste sluis waren we totaal 30 meter gestegen. Achterom kijkend zag ik de lichten van het land lager gelegen, dat zie je anders nooit vanaf je boot. Het is een prachtig uitzicht, voordeel van het avond schutten.
Impressies van het Panamakanaal
Na de sluizen voeren we het Gatunmeer op en legden aan bij een mooring, een pilotboot kwam de advisor ophalen en wij konden nog een beetje nagenieten.
De volgende ochtend om half acht kwam de nieuwe advisor aan boord, en voeren we richting de Miraflores sluizen. Ook deze advisor was een vriendelijke man die ook veel vertelde over het gebied, en ook wat de grote schepen dienen af te rekenen, zo'n slordige 800.000 euro! dan mochten wij nog niet mopperen met ons bedrag ( al deden we dat stiekem wel).
Het was een mooie route die we voeren over het Gatunmeer, een ecologisch natuurgebied met veel eilanden, maar ook brulapen en krokodillen. Jammer genoeg mag je hier alleen met een gids door heen varen, en niet een extra dag ankeren. Dat zou ook niet handig zijn, want de kans dat je je anker in resten van bomen zou gooien was reëel. Het Gatunmeer is ontstaan door de aanleg van het Panakanaal. Op de eilandjes die de vaarweg omringen, onbewoond door mensen, zijn wel veel vogels, die, heel bijzonder niet van hun eiland afgaan. Het water om hun gebied is betrekkelijk nieuw voor hen, dus hun leefgebied is door al het water behoorlijk ingeperkt. In dit gebied wordt ook veel onderzoek gedaan, en dat zijn de enige mensen die rondvaren. Wij stoomden dus door naar het volgende sluizen complex. Nadat we het Gatunmeer achter ons gelaten hebben, voeren we het gegraven kanaal op. Maar het lijkt alleen meer op een natuurlijke rivier met oevers, we zagen er zelfs nog krokodillen op liggen. Langs de oevers was het wat heuvelachtig, maar de advisor vertelde dat er bergen stonden die destijds bij het aanleggen van het kanaal gedeeltelijk opgeblazen waren om een doorgang te vormen. Dit was dan ook het lastigste deel van de aanleg.
Inmiddels waren we bij Miraflores sluizen aangekomen. De routine was nu wel bekend, dus we gingen daar soepeltjes doorheen. Bij de laatste sluis was een hoog gebouw met vele dagjesmensen op het hoge terras om de boten door de sluizen te zien gaan.vrolijk zwaaiend gingen we de laatste sluisdeur door.
Je verwacht na het openen van die laatste sluisdeur die oneindige grote blauwe Pacific te zien, lonkend naar nieuwe avonturen. Maar eigenlijk viel dat wel een beetje tegen, het leek meer op de Maasmond, overal container terminals, drukke scheepvaart en bruin water. Nee het Pacific gevoel hebben we nog niet, daar moeten we nog aan werken!
