Ons reisverslag geplaatst in Winner Report 2015

http://www.winneryachts.com/wp-content/uploads/2015/08/Winner-Report-1.pdf

English breakfast bij Dover

Tijdens een mooie tocht van IJmuiden naar Texel bezoek op volle zee gehad.

Reisverslag  2014, Isles of Scilly, Wight en de Kanaaleilanden.

Zondag 20 juli, 2014. Het is mooi weer, een lichte noordelijke wind en redelijk gunstig tij om vanuit Den Oever het Marsdiep uit te gaan de Noordzee op. De windvoorspellingen voor de komende periode zijn gunstig om richting de Scillys te gaan. Met de tanks afgetanked en voldoende proviand om het een aantal dagen op zee uit te zingen, verlaten we opgetogen onze thuishaven. De sluisdeuren staan open en we kunnen er gelijk doorheen. Omdat op het Wad de wind nog tamelijk zwak is varen we op de motor tot voorbij Den Helder.

Eenmaal op het Schulpengat kan de motor uit, we zeilen weer lekker op zee met een mooie tocht voor de boeg.

Als ik het logboek weer bijwerk kijk ik de accu-conditiemeter. Tot mijn schrik zie ik dat ondanks het varen op de motor de accucapaciteit heeft afgenomen. We starten de motor weer en zien dat er dus niet bijgeladen wordt! Wat nu te doen, zo kunnen we geen meerdaagse tocht maken. We blijven wat dichter onder de kust varen en ik bel Arjan de Boer, gelukkig neemt hij op. Naar wat tips en metingen komen we tot de conclusie dat er een relais niet werkt en dat hij die de volgende dag in IJmuiden kan komen vervangen.

Wij wijken dus uit naar IJmuiden en Arjan komt de volgende ochtend het relais vervangen. Alles werkt nu weer, wat een geweldige service van Arjan en de Winner werf.

Nu kunnen we alsnog uitvaren. De reis verloopt lekker, het weer is fantastisch, soms valt wel de wind weg maar dan kunnen we wel de accu’s weer wat bijladen en zelfs een verfrissende douche pakken.

 

We komen weer lekker in ons ritme en zo zien we de hele Engelse zuidkust aan ons voorbijtrekken. Wight laten we dit keer aan stuurboord, in de nacht varen we daar voorbij, het is wel wat druk met grote scheepvaart die dan plotseling een bocht maken om op de Solent te komen. De volgende dag wordt de rust ‘verstoord’ door een groep dolfijnen die voorbij trekken, een paar brutale apen melden zich bij ons ter hoogte van de kuip. Wij pakken onze camera en lopen naar het voordek en zien ze in onze boeggolf spelen, hier hadden we al lang naar uitgezien en het is werkelijk fantastisch om ze zo van dichtbij te zien naast en onder de boot. Je kunt ze zelfs in de ogen kijken! Als de voorstelling voorbij is gaan we wat eten en met een prachtige zonsondergang de nacht weer in. Deze dag kan niet meer stuk! De volgende dag willen we Falmouth inlopen en omdat we dat bij daglicht willen doen moeten we wat snelheid inhouden. Om 8.30 uur maken we vast aan een mooring, en ondanks dat we drie dagen doorgevaren hebben zijn we goed fit om de hele dag hier rond te kijken en nog wat kaarten, en pilots van de Scillys te kopen. Lokaal heb je dan toch de meeste keuze, bovendien zijn de locals het best geïnformeerd en krijgen we nog wat tips mee over mooie ankerplekken.

De volgende ochtend gaan we dus weer op pad naar de Scillys, wat in een dagtocht te bezeilen is. Heel langzaam gaan we nu al een beetje de oceaan op en eenmaal voorbij Wolfsrock, de vuurtoren op een venijnige rots,  zien we de eilanden liggen. Hier hebben we al vele jaren naar uitgekeken. Door de noordelijke wind kunnen we ankeren in Port Cressa, de zuidelijke baai van St Mary’s. We kunnen achteraan aansluiten in de baai, waardoor we een fantastisch uitzicht hebben over de oceaan met ons wijntje en kaasje.

 Voor anker bij St Mary's op the Isles of Scillie, met de oceaan op de achtergrond.

 


Dolfijnen bij de boot bij Portland!

Opmerklijke rotsen op St Mary's

Voor anker bij Treso

Voor anker op St Agnes

Naast ons ligt Warber van Anje Valk zij gaat de volgende dag al terug, maar heeft nog wat goede tips. De volgende dagen varen we rond de eilanden en doen vele baaien met mooie ankerplekken aan. We maken even zo mooie wandelingen op deze subtropische eilanden met een prachtige vegetatie en bijzondere rotsformaties. Op het eiland Tresco bezoeken we de prachtige Abbey Gardens met tropische planten en bomen vanuit de hele wereld.

De eilanden zijn wel allemaal wat dicht bij elkaar en we kunnen de verleiding niet weerstaan een stukje de oceaan op te varen tot voorbij de beroemde Bishops Rock, hopend op dolfijnen. We zien in de verte wel weer een groep voorbij springen maar helaas komen ze niet bij de boot.

Na een korte week liggen we voor anker in de baai bij St Agnes, hier willen we nog een dag blijven alvorens we terug gaan naar Falmouth. Het is wat krap in de baai, naast ons ligt een Franse boot hij wil het anker lichten en uitvaren, maar het anker zit vast. De schipper doet een duikpak aan en duikt naar het anker, het blijkt achter een elektriciteitskabel vast te zitten. Omdat wij moeten verleggen en geen zin hebben in ook zo’n actie besluiten wij ook maar te vertrekken, per slot gaat het weer gaat toch omslaan. We houden nog wat te goed om een volgende keer te bezoeken. We zeilen weer terug naar Falmouth, gewoon omdat we die leuke havenplaats niet kunnen en willen weerstaan. Het is een overtocht met redelijk veel wind, maar vooral met veel regen. Drijfnat komen we s ‘avonds weer aan in Falmouth, bijna aan onze “eigen” mooring, maar de volgende dag is het toch weer mooi weer, en we kunnen een mooie wandeling langs de rivier, via Penryn, door en droge bedding, naar Flushing (juist ja, de vestigingssplek van nederlanders).

Terug in Falmouth wandelen bij laag water langs de rivier.

De volgende dag willen we door naar Lezardrieux/Bretagne, en om hier bij daglicht en gunstig tij aan te komen vertrekken we pas in die middag. Na een mooie overtocht komen we de volgende ochtend aan bij het aanlooppunt van de rivier naar Lezardrieux maar om een of andere reden trekt het ons niet. We raadplegen de kaart en de stroomkaarten en besluiten door te gaan naar de Kanaaleilanden, waar we in de loop van de middag aankomen. We roepen de havenmeester van Guernsey op. We zouden nog geruime tijd moeten wachten om naar  binnen te kunnen over de drempel, die voor de haveningang ligt. Het blijkt daarnaast erg druk te zijn, en er was geen directe ligplaats voor een boot met onze diepgang. Plannen dan maar veranderd: we zien we een prachtig ankerbaaitje, met mooi zandstrand, bij het eiland Herm.  De keuze is snel gemaakt, en even later wandelen we over dit leuke rustieke eilandje, en als  ‘s avonds de strandgasten verdwenen zijn met de laatste motorboot,  hebben we uitzicht over een prachtig, bijna Caraibisch aandoend, ankerbaaitje.

Vervolgens ankeren we de volgende dag nog even bij Sark, waar het erg druk is,  en na de lunch halen we ons anker weer op, hijsen de zeilen, vertrekken richting Alderney, ook altijd weer leuk. We zeilen dit keer dicht langs Les Etac, waar duizenden Jan van Genten hun nesten hebben, het is er lawaaiig en het stinkt er enorm maar het is wel indrukwekkend.

Vervolgens door naar Bretagne

Bij nader inzien leek Lezaridieux toch noiet zo aantrekkelijk en zijn we maar door gevaren naar de Kanaaleilanden en hebben we een mooie ankerplek bij het eiland Herm gevonden

ankerplek Herm

Ankerplek Herm

Ook weer ons favoriete ankerplek bij Alderney aangedaan.

Jan van Genten op de rots bij Alderney

We zijn inmiddels twee en een halve week onderweg en moeten een planning maken voor de terugreis. We besluiten weer over te steken naar Yarmouth op Wight. De oversteek is prachtig ;vele Jan van Genten vliegen langs en over de boot heen, wat een indrukwekkende vogels zijn het toch. In de loop van de middag worden we met het tij mee de Solent in getrokken, het is toch weer bijzonder zo langs de shingles-banken te varen, het water is er altijd onrustig als het hard stroomt. Je moet hier goed sturen, de stroom verzet je al snel, je moet goed sturen om binnen de boeien te blijven. Sinds ons vertrek is dit de eerste keer dat we weer aan een steiger liggen ,wat dan wel weer comfortabel is: na het eten in de pub hoeven we niet terug naar de boot te roeien! We liggen opgestapeld naast een fransman, die uitgebreid onze boot bewonderde (en ook veel van Winners wist) en worden ‘s avonds gestoord door boten die langszij komen, dat dan weer wel!

Vervolgens op de weg terug naar Wight

De volgende dag maken we een bustocht naar St Catharines point van waar we een ‘coastal walk’ maken naar Ventnor, ook zo’n onbekende parel op Wight. Omdat het laag ligt in de luwte van de noordelijke winden, is het ook hier subtropisch van karakter, dus een mooie vegetatie. Het gebied heet under-cliff. Omdat het hier ook tamelijk rustig is, vind je hier ook vele mooie landhuizen. Helaas gaat het weer nu echt omslaan, dus komen we drijfnat terug op de boot, terwijl de bushalte naast de haven is…

Bovendien: er is zwaar weer op til (8-9 bft) en we besluiten alvast richting Brighton te gaan., in de wetenschap dat we hier wel een aantal dagen zullen moeten blijven liggen. Ook hier liggen we gestapeld; door bouw-werkzaamheden naast de haven is de haven wat aan het verzanden waardoor we vooraan moeten blijven. Die avond gaat het nog goed wat betreft de wind, maar de volgende dag steekt de wind pas echt op, het gaat er zo tekeer dat we die dag op de boot blijven, om alles in de gaten te houden, bijbootje weghalen, zeilen goed vast, huik vastzetten, veel fenders, lijnen naar  buurboot verstevigen, etc

 


Die avond zitten wij ‘rustig’ een boek te lezen, plotseling worden we door een flinke klap opgeschrikt. Er kwam nog een boot de haven binnen, de schipper houdt het niet meer onder controle, zijn bemanning was angstig, en dreunt met hare klap met zijn 46ft-er tegen onze boot, we houden er een flinke diepe kras aan over. Als hij twee dagen later wegvaart, gaat het ook niet vlekkeloos. De achterkant van zijn bijboot die in de davits hangt speelt gitaar met onze scepters als hij in een grote bocht met aanlandige wind bij ons weg probeert te draaien. Deze acties hadden voorkomen kunnen worden, je vraagt je vaak af waarom sommige schippers niet wat meer aandacht steken aan het manoeuvreren op de motor! Wij hebben nu weer schade aan onze mooie boot.

Na drie dagen in Brighton ( en wandelingen naar de pier, langs de kliffen, in het oude stadshart van Brighton) is de wind wat afgezwakt naar 20-25 kn, en besluiten wij in een ruk terug te gaan naar IJmuiden. Jammer van  Eastbourne en de Paulusweken in Oostende (bewaren we voor een volgende keer…).

Met de vaart van een sneltrein (en toch is het met onze Windsong) gaan we weer voorbij de Engelse kust, de wind komt recht van achteren, waardoor we afkruisen, omdat het nogal smal is bij Dover, druk met de veerdiensten, en voor we het weten zitten we in de TSS vaarroute. We willen liever geen boete oplopen, en maken een manoeuvre rechtsomkeert terug naar de kust. Een bevriende schipper die ons thuis volgt op de AIS-site, ziet deze actie en stuurt een SMS “Waar ben je mee bezig, is er iets mis.” Je hebt ook nergens rust meer!

Er volgen nog wat buien en mooie regenbogen. Ook de stroom hebben we vanuit Brighton al mee, pas voorbij Margate gaat die kenteren, maar inmiddels hebben we al een flinke afstand afgelegd, en na een eenvoudige maaltijd gaan we de nacht in. Het blijft flink doorwaaien en in het donker lijkt het net alsof je tweemaal zo hard gaat, maar de boot blijft heerlijk comfortabel en de stuurautomaat doet het fantastisch.

In de loop van de volgende dag met IJmuiden in zicht valt de wind weg dus het laatste stukje gaat dan de motor weer bij en aan het eind van de middag lopen we de haven binnen. Ik reken uit dat we op dit traject een gemiddelde snelheid hebben gehaald van 7.3 kn! Wat een fantastisch schip is het toch!




Nog even scones op volle zee!!

De volgende dag maken we de gebruikelijke tocht naar Den Oever en met het laatste stukje stroom tegen lopen we tegen het eind van de middag onze thuishaven weer binnen. Uiteraard wordt deze prachtige reis weer afgesloten in ons favoriete restaurant De Dikke Bries, het was er nog lang gezellig!

Voorjaar 2014, Rondje Noord Holland; Voor pampus geankerd, en gespot in de haven van IJmuiden door de bemanning van de Wisper!

Bij IJmuiden langs de windmolens, we leven allen van de wind!

Reis Juli-Augustus 2013

Onze eerste reis Juli-Augustus 2013;

Medio juli zijn wij vertrokken met mooi weer en een mooie noordoosten wind richting ZuidWest Engeland. Het thuisfront kon ons mooi volgen dankzij de AIS.

Na ca 48 uur waren we al ter hoogte van Dover, af en toe viel de wind weg zodat we moesten motoren.  Tussen Dover en Beachy Head trokken er onweersbuien over, die wij nog maar net voor konden blijven, we hadden daar mee wel een mooie avond vol lichtflitsen boven Frankrijk en Engeland.
De volgende dag waren we in de middag bij onze geliefde Cowes op de Solent. Hier hebben we een een nacht gestopt. Zeilen op de Solent is altijd weer leuk. We kwamen het racejacht de Abu Dhabi onder vol tuig tegen en bij het uitvaren van de Solent zijn de Needles altijd weer spectaculair.

Vervolgens werd weer koers gezet naar het westen. Het weer was nog steeds prachtig, maar veranderde wel in de nacht, de wind trok aan tot af en toe 27 knopen, en de zee bouwde ook flink op. Dan blijkt ook een schip van 12 meter ook een klein bootje. De hele nacht zijn we overigens op korte afstand gevolgd door een Engels marine schip.

Na die toch wat heftige nacht, de eerste die we op deze boot meemaakte, bleek Falmouth leek toch even te ver dus stopten we rond het middag uur in Plymouth. Ook hier zijn we de jachthaven in gegaan en zijn we Plymouth gaan verkennen.

Vervolgens zijn we naar alsnog naar Falmouth vertrokken. Het was mooi zeilweer, en de lunch smaakte prima.

Aangekomen in Falmouth vonden we nog net een mooie vrije mooring, De boot lag snel vast en we konden nog lekker van de namiddag genieten. De bijboot werd opgeblazen en de buitenboort-tmotor er achter gehangen we konden naar de wal, helaas deed de toen de motor het niet?! Toen maar op de boot gebleven. De volgende dag zijn we naar de kant geroeid en gezocht naar iemand die de boot kon repareren, echter het was zaterdag dus alles was dicht. Toen maar even naar de dealer in Wieringerwerf gebeld, Die adviseerde de benzine ter vervangen en de carburateur schoon te maken 'dan moet die het zeker weer doen'.  Zogezegd zo gedaan, het viel niet mee op een toch wat schommelende boot maar het lukte, de motor startte weer. Inmiddels was er een zeilwedstrijd om ons heen begonnen, na hiervan genoten te hebben zittend op de eerste rij, zijn we naar het aansluitend dorpsfeest in Flushing geweest. Waar we als Nederlanders bijzonder hartelijk werden verwelkomd omdat Flushing door Nederlanders gesticht was. Het was een bijzonder feest met een feestelijke optocht. Na nog een paar dagen hier doorgebracht, besloten we terug te gaan langs de Engelse zuidkust. Een bezoek aan de Scily eilanden was vanwege de omstandigheden niet echt goed om te doen.

Eerst volgende stop werd de Fowey river, 

Een bijzonder mooie plek, we lagen er prachtig achter een mooring, helaas kwam er s'nachts toch wel wat zeegang naar binnen waardoor het wel een onrustige nacht werd.

Vanuit Fowey door gevaren naar Dartmouth, ook een rivier met een schitterende ingang.

Hier hebben we geankerd, langs de rivier loopt een stoomtrein langs de kust en het huis van Agatha Cristie, de perrons waren dan ook in de Poirot stijl. Het is een zeer mooie tocht. Bij het eindpunt aangekomen hebben we een stuk terug gelopen om vervolgens de bus terug te nemen naar Dartmouth.
s'Nachts trok de wind toch weer aan, het anker begon te krabben, dus in het midden van de nacht om opnieuw te ankeren. Gelukkig was de engelse buurman zo aardig om ons te assisteren bij het vinden van een nieuwe plek. Die nacht nog lang op gebleven om te controleren of het anker wel goed pakte. Dat deed het en dus nog een paar uurtjes geslapen.
De volgende ochtend op tijd op, het plan is om over te steken naar Alderney (Kanaaleilanden), het anker zat echter zo goed vast dat het niet meer los kwam ongeacht alle pogingen. Uiteindelijk moest de havenmeester met een werkplatform er aan te pas komen om het anker los te trekken. Het zat echter zo vast dat het uiteindelijk op een schakel brak, Helaas waren we dus een anker kwijt plus een dag.

 
Die volgende dat nadat we een nieuw anker gekocht hadden toch maar overgestoken naar Alderney, een fantastische zeiltocht.

De aankomst op Alderney was tocht weer even spannend, er stond een stevige dwarsstroom en de pier loopt onderwater nog een stuk door zonder dat je die ziet, maar dankzij de plotter konden we zonder problemen binnenkomen. Aldeney heeft geen steigers maar moorings en een ankerplaats. Gelukkig kwam er toen wij binnen kwamen net een mooring vrij. De boot paste net tussen de andere boten, soms had je wel het gevoel dat we tegen de buren geblazen werden, maar het ging altijd net goed. Toevallig was er net de Alderney week gaande, dus we hebben naast  mooie kust wandelingen ook nog wat folklore meegekregen, inclusief een optocht waarbij de acteur John Nettles (inspector Barnaby) een hoofdrol vervulde.

Uiteindelijk zijn we nog een dag langer op Alderney gebleven, de wind trok erg aan, het plan was te ankeren bij Sark ook een kanaaleiland. Toch dat ook maar niet gedaan, omdat de wind later ook nog it de verkeerde hoek stond. De wind draaide naar het noorden, op zich was dat weer gunstig om terug naar Engeland te gaan en te ankeren in de baai van Lulworth Cove. Daar kun je alleen ankeren bij een lichte noordelijke wind, omdat dat niet veel voorkomt hier moet je de mogelijkheid pakken als die zich voordoet om dat het een fantastische ankerplek is.
Dus de op naar Lulworth Cove, de enige pech die we hadden was wel dat er praktisch geen wind stond en we het dus grotendeels op motorkracht moesten doen, de beloning was er niet minder om.
Wel was het wat druk toen we in de baai aankwamen, dat dan weer wel. We konden nog maar net een plekje vinden aan de rand van de baai, niet echt een gunstige plek, maar wel fantastisch uitzicht.

De eerste nacht was weer bijzonder. De diverse geankerde boten lagen wel erg dicht op elkaar en reageerde anders op de veranderende wind, anker wacht dus en ik was niet de enige. Op diverse boten zag je regelmatig zaklampen schijnen om te kijken of alles nog veilig was. Een merkwaardig fenomeen was ook nog een licht ratelend geluid onder de boot, alsof er kiezels tegen de onderkant van de boot gegooid werden. Wellicht veroorzaakt stroming over de met kiezels bedekte zeebodem, wel even raar  en  uiteraard eerst de hele boot doorgelopen of er niets mis was. Navraag bij de andere boten de volgende dag leerde dat iedereen dit gehoord had.
Natuurlijk zijn we er een paar dagen gebleven en hebben we er mooie wandelingen langs de indrukwekkende kust Jurrasic Coast gemaakt.

                   


Na ons verblijf in Lulworth Cove werd het weer langzaam tijd terg naar Nederland te gaan. We kozen ervoor dit in dagtochten te doen, de eerste stop werd Yarmouth op Whight, "always a delight". Hiervoor moesten we eerst langs een beruchte kaap St Albans Head, omdat het licht weer was verkozen we om zo dicht mogelijk langs de kaap te gaan om de sterke stroom die om de kaap staat te vermijden en zo veel tijd te besparen, bovendien is het varen langs een rotskust veel mooier dan op open zee. De vraag is wel hoe dicht je er langs moet, een plaatselijke zeiler vertelde dat je zo dicht er langs moet zodat je het huisje van de kustwacht op de rots niet meer kan zien. Dat bleek wel erg dicht te zijn, je kunt de rots bijna aanraken maar het bleek overal diep genoeg en zoals verwacht bijna geen stroming.

 






Van Yarmouth waar we nog een mooie wandeling langs de Solent gemaakt hebben en weer eens heelrijk in de pup gegeten hadden, zijn we naar Brighton gevaren, aanvankelijk stond er geen wind, maar eenmaal buiten de Solent trok het stevig aan.  De laatste jaren dat we Brighton aan doen staat er om een of andere reden veel wind. Nu ook weer, Na Brighton naar Eastbourne, en eenmaal voorbij Beachy Head nam de wind weer af. Ook in Eastbourne weer buiten de deur gegeten, er zit daar een Thais restaurant aan de haven die we nog nooit overgeslagen hebben.

                                               

Vanuit Eastbourne naar Ramsgate, doordat we al in geen dagen in een winkel geweest waren raakten de voorraden op, daarom maar tijdens de tocht brood gebakken. 

Ook in Ramsgate weer buiten de deur gegeten, we hadden nog een toezegging van de lokale Indiër om te komen eten met een korting van 10%.

Tijdens de overtocht van Ramsgate naar Oostende nog een interessant gesprek gevolgd op de marifoon van een Nederlandse zeiler die schuin het verkeerscheidingstelsel wilde oversteken. De kustwacht van Dover had hem gevolgd op de radar een dreigde met boete. Onze landgenoot vroeg nog om advies ivm met de windrichting die niet bepaald gunstig was maar dat gaven ze niet;" u als schipper bent verantwoordelijk voor uw vaartuig en bepaalt wat u doet, wij geven alleen aan dat u in overtreding bent". Dus zoek het maar uit.

Vanuit Oostende via Stellendam naar IJmuiden. De wind bij IJmuiden was weer flink aangetrokken dus stonden er hoge zee en was de aanloop zoals bekend zeer rommelig.

Op de laatste etappe naar Den Oever kwamen Thomas en Eva aan boord om ook nog een leuk dagje zeilen mee te nemen. Tot slot deze prachtige reis met ons fantastisch schip traditioneel afgesloten in het onovertroffen haven restaurant De Dikke Bries.

Den Oever 2013

Ajwdekruijf@gmail.com