dinsdag 3 november 2015

Reis 2015, Engelse zuidkust, Kanaaleilanden, Wight, Frankrijk en België.

Met deze twee afbeeldingen heb je al een goede indruk van deze zeilvakantie.
Al bij vertrek waren de overheersende winden zuidwest en wisselend matig tot hard. In verloop van de tijd werd het beter maar was er sprake van wispelturige weersomstandigheden.









Zaterdag gingen we aan boord met als plan dit jaar eens naar zuidoost Ierland te gaan. De voorspellingen bij vertrek waren niet geweldig maar waarschijnlijk zou het wel beter worden. Zondag was geen slecht weer maar wel een harde zuidwester, dus geen goed idee om al direct het Marsdiep uit te gaan. We hebben dus maar een rustdag genomen om van de werkstress terug te schakelen naar het vakantieritme. We hebben heerlijk langs het wad gefietst.
De dag daarop zijn we uitgevaren, er zat een windgaatje en konden  daarvan gebruik maken om een stukje naar het zuiden te gaan, we meren af in IJmuiden. Vervolgens draaide de wind weer zuidwest zodat we er maar een dagje IJmuiden eraan vast geknoopt hebben.
De voorspelling voor de volgende dag was zuidwest met een overtrekkend trog over Zeeland waarna de wind noordwest zou draaien, ideaal voor ons! Het eerste stuk hakkend tegen de wind in was niet echt prettig. Ter hoogte van Scheveningen zijn we overstag gegaan en richting Engeland gegaan, het trog kwam inderdaad voorbij en in de avond draaide de wind noordwest. Met een lekker gangetje zakten we af langs de engelse oostkust. In de nacht nam de wind verder af en moest de motor bij. Dit gaf wel de mogelijkheid voor een heerlijk Engels ontbijt ter hoogte van Dover.
Het genot was van korte duur, de wind kwam weer terug, wederom zuidwest en stevig. Inmiddels ging de stroom ook tegen staan. We deden er een dag 18 uur over om voorbij Beachy Head te komen, maar daarmee werd de wind ook gunstiger en konden we weer rustig de nacht in. We twijfelden nog om Eastbourne aan te lopen, de Thai lokte; toch maar niet gedaan. Er zat een weersverandering aan te komen met zeer harde wind, en als je een paar dagen verwaaid wil liggen dan beter in Cowes dan in Eastbourne of Brighton.  De volgende ochtend liepen we Cowes aan, we konden nog een mooi plekje vinden in de jachthaven aan de oostoever, so far so good!


De komende dagen lagen we verwaaid in Cowes, het zeilers paradijs van Engeland. We konden ons vergapen aan al die prachtige zeiljachten, klassiek en  supermodern. Hoewel de Cowes week nog niet gestart was het toch druk met allerlei evenementen. Ondanks dat er veel vanwege de wind afgelast was, zelfs de America's Cup toch nog veel te zien op het water.


Uiteraard ook mooie uitstapjes gemaakt en genoten, In elke haven hebben we een favoriet restaurant, hier is het Tonio's, waar weer als weer eens na een bui als verzopen katten binnen katten binnenkwamen toch hartelijk welkom geheten werden.
De periode dat we hier bleven werd toch wel wat lang met 5 dagen, de ene trog volgde de andere op. Toch leek er een windgaatje zich aan te dienen met aanvankelijk een zuidwester die later noordwest zou draaien en af zou nemen, we waagden het erop. Bij het uitvaren van de Solent genoten van de super jachten die bezig waren met een rondje Wight. We konden genoeg foto's maken voor onze eigen versie van de 'Beken' kalender.


 



Met deze beelden verlaten wij de Solent, op naar het westen.
Het bleef onstuimig met forse tegenwind, de wind draaide maar niet wat ons deed besluiten om Weymouth aan te lopen, eenmaal binnen leek het plots weer zomer en konden we s'avonds buiten eten.
Zoals gezegd in elke haven een favoriet restaurant hier werd dat The Red Lion, met een geweldige Fish and Ships van gigantisch formaat
 

De volgende dag dan maar verder, en wel naar Dartmouth, sinds lange tijd was het mooi weer. Wel even oppassen met de sterke en gevaarlijke stroming rond Portland Bill, dus met een ruime bocht erom heen.
De wind liet het alleen in de loop van de dag wel weer afweten, dus deels gezeild deels op motorkracht. Vlak voor de ingang van Dartmouth werden we opgeroepen door de Falmouth kustwacht. Er was in de regio waar wij voeren een klein drijfend object waargenomen. De kustwacht had ons dankzij het AIS-systeem in het vizier en omdat wij er dichtbij waren was de vraag of we konden zien of het misschien een klein bootje was dat op drift geslagen was. Wij konden echter niets zien, er meldde zich een andere boot die nog dichter iin de buurt was en die nam het over. Je wordt dus goed in de gaten gehouden, dit bleek de volgende dag nog mer toen wij tijdens een 'coastal walk' langs een kustbewakingsstation liepen en een praatje gingen maken. Er blijkt dus een vrijwillige organisatie te zijn die diverse stations langs de kust heeft die de scheepvaart bewegingen  in de gaten houdt. Wij waren ook gespot en in hun logboek opgenomen, Windsong Dutch sailing yacht with 2 persons on board heading west!!
Wij vroegen nog even naar het incident van die dag daarvoor, volgens hun was het een koelkast die van de kliffen gegooid was?!  In elk geval geen mensen vermist in een klein bootje.
Het was verder weer fijn om op de Dart rivier te zijn, zeker nu het ook prachtig weer was. Ook kwamen we de Anahita tegen uit Medemblik, die waren we een aantal jaren eerder ook al in Engeland tegen gekomen. In Nederland lig je bijna naast elkaar en kom je elkaar nooit tegen, en in het buitenland regelmatig!

Vervolgens stonden we voor de keuze verder richting west of in deze omgeving blijven. De voorspelling voor het gebied west was veel wind zuidwest, meer naar het oosten leek meer stabieler. Omdat Ierland toch al niet meer echt realistisch was hebben we besloten om richting de Kanaaleilanden te gaan. Voor anker bij Sark hebben we al eerder gedaan maar wilden we graag nog een keer doen. Dus op naar Sark, het was een fijne tocht, bij aankomst draaide de stroming, en daar moet je hier goed rekening mee houden, dus maar om Guernsey heen gevaren. Dit lijkt een omweg maar door de kenterende stroming ging het lekker snel. 's Avonds voor anker in een rustig baaitje en lekker aan dek gegeten en genoten van de zonsondergang.
 

Na een rustige dag met een korte wandeling op Sark zijn we de volgende dag overgestoken naar Guernsey. De windvoorspelling voor de komende dagen was niet gunstig om te ankeren bij de eilanden De drempel bij de haven van Guernsey blijft toch een bijzondere gewaarwording vanwege het hoge verval.
 
Verder weer mooie wandelingen gemaakt op dit mooie eiland,


en vervolgens voor een korte stop door naar Alderney.
 
Op Alderney was het Alderney week, maar het was na 5-en en er was bijna niets meer te doen. Op een paar Ieren na die optraden en niet van het podium af te slaan waren omdat ze telkens te drinken kregen vanuit het publiek!


De volgende ochtend tijdens het ontbijt besloten we maar over te steken naar Wheymouth, die dag zou het nog een beetje waaien, die dag daar niets meer. Uiteindelijk zijn we ook gekomen om te zeilen. Het werd de mooiste tocht van de hele vakantie en we noteerde zelfs een nieuwe topsnelheid van 9,7kn door het water met een beetje tegenstroom en zonder genaker!

 
 En daar doen we het toch voor, wat een fantastisch schip is het toch!! Toen we Wheymouth aankwamen werden we verrast door zeiljacht Jesper, onze overburen uit Den Oever, en opnieuw de Annahita uit Medemblik, anders zie en spreek je ze nooit!!
De volgende dag was het fantastisch weer en inderdaad geen wind, dus besloten we een het schiereiland Portland eens rond te wandelen. Het was weer een mooi stukje Jurrasic coast waar deze kust bekend om staat en ons nooit verveeld. Ook hier weer bijzonder steensoorten, onder andere is van dit Portland stone de hele Westminster Abbey van gebouwd. 


Na dit iets uitgebreidere bezoek van Portland en Weymouth, zijn we weer richting noordwest vertrokken; de tocht naar Wight langs de mooie zuidkust was  relaxt. In Falmouth hebben we nog een tussenstop gemaakt.
 






De tocht vanaf Falmouth naar Brighton was op de laatste dag van de Cowes week, dat hebben we geweten, hat leek wel of ze nog eens alle zeilklassen lieten racen. Wij moesten er dwars doorheen, dat gaf wel wat  spanning, maar toch ook wel veel genoten van alles dat voorbij kwam.
 

Vanwege de windverwachting zijn we vanuit Brighton overgestoken naar Boulogne, de overtocht was rustig, hoewel we op het laatste stuk ge-enterd zijn door de Franse douane. Een actie op zee die wel driekwartier in beslag nam, het hele schip moest van binnen en buiten onderzocht worden. Op zich waren het vriendelijke mensen, maar toch zit je hier niet op te wachten.
 
 Ze wilden nog net niet de vuilwatertank inspecteren!




Vervolgens door naar Oostende om de harde tegenwind uit te zitten en daarna weer naar IJmuiden waar we nog even naast de Brunel kwamen te liggen.



De laatste tocht van IJmuiden naar Den Oever was weer een fantastische snelle tocht, we waren net op tijd terug voor het einde van de vakantie. Uiteraard werd deze reis weer afgesloten met een heerlijk diner in De Dikke Bries!!





zaterdag 12 september 2015

vrijdag 5 juni 2015

Tijdens een mooie tocht van IJmuiden naar Texel bezoek op volle zee gehad.

zaterdag 23 augustus 2014



Reisverslag  2014, Isles of Scilly, Wight en de Kanaaleilanden.

Zondag 20 juli, 2014. Het is mooi weer, een lichte noordelijke wind en redelijk gunstig tij om vanuit Den Oever het Marsdiep uit te gaan de Noordzee op. De windvoorspellingen voor de komende periode zijn gunstig om richting de Scillys te gaan. Met de tanks afgetanked en voldoende proviand om het een aantal dagen op zee uit te zingen, verlaten we opgetogen onze thuishaven. De sluisdeuren staan open en we kunnen er gelijk doorheen. Omdat op het Wad de wind nog tamelijk zwak is varen we op de motor tot voorbij Den Helder.
Eenmaal op het Schulpengat kan de motor uit, we zeilen weer lekker op zee met een mooie tocht voor de boeg.
Als ik het logboek weer bijwerk kijk ik de accu-conditiemeter. Tot mijn schrik zie ik dat ondanks het varen op de motor de accucapaciteit heeft afgenomen. We starten de motor weer en zien dat er dus niet bijgeladen wordt! Wat nu te doen, zo kunnen we geen meerdaagse tocht maken. We blijven wat dichter onder de kust varen en ik bel Arjan de Boer, gelukkig neemt hij op. Naar wat tips en metingen komen we tot de conclusie dat er een relais niet werkt en dat hij die de volgende dag in IJmuiden kan komen vervangen.
Wij wijken dus uit naar IJmuiden en Arjan komt de volgende ochtend het relais vervangen. Alles werkt nu weer, wat een geweldige service van Arjan en de Winner werf.
Nu kunnen we alsnog uitvaren. De reis verloopt lekker, het weer is fantastisch, soms valt wel de wind weg maar dan kunnen we wel de accu’s weer wat bijladen en zelfs een verfrissende douche pakken.
 


We komen weer lekker in ons ritme en zo zien we de hele Engelse zuidkust aan ons voorbijtrekken. Wight laten we dit keer aan stuurboord, in de nacht varen we daar voorbij, het is wel wat druk met grote scheepvaart die dan plotseling een bocht maken om op de Solent te komen. De volgende dag wordt de rust ‘verstoord’ door een groep dolfijnen die voorbij trekken, een paar brutale apen melden zich bij ons ter hoogte van de kuip. Wij pakken onze camera en lopen naar het voordek en zien ze in onze boeggolf spelen, hier hadden we al lang naar uitgezien en het is werkelijk fantastisch om ze zo van dichtbij te zien naast en onder de boot. Je kunt ze zelfs in de ogen kijken! Als de voorstelling voorbij is gaan we wat eten en met een prachtige zonsondergang de nacht weer in. Deze dag kan niet meer stuk! De volgende dag willen we Falmouth inlopen en omdat we dat bij daglicht willen doen moeten we wat snelheid inhouden. Om 8.30 uur maken we vast aan een mooring, en ondanks dat we drie dagen doorgevaren hebben zijn we goed fit om de hele dag hier rond te kijken en nog wat kaarten, en pilots van de Scillys te kopen. Lokaal heb je dan toch de meeste keuze, bovendien zijn de locals het best geïnformeerd en krijgen we nog wat tips mee over mooie ankerplekken.
De volgende ochtend gaan we dus weer op pad naar de Scillys, wat in een dagtocht te bezeilen is. Heel langzaam gaan we nu al een beetje de oceaan op en eenmaal voorbij Wolfsrock, de vuurtoren op een venijnige rots,  zien we de eilanden liggen. Hier hebben we al vele jaren naar uitgekeken. Door de noordelijke wind kunnen we ankeren in Port Cressa, de zuidelijke baai van St Mary’s. We kunnen achteraan aansluiten in de baai, waardoor we een fantastisch uitzicht hebben over de oceaan met ons wijntje en kaasje.

 Voor anker bij St Mary's op the Isles of Scillie, met de oceaan op de achtergrond.
 


Dolfijnen bij de boot bij Portland!


Opmerklijke rotsen op St Mary's




Voor anker bij Treso

Voor anker op St Agnes

Naast ons ligt Warber van Anje Valk zij gaat de volgende dag al terug, maar heeft nog wat goede tips. De volgende dagen varen we rond de eilanden en doen vele baaien met mooie ankerplekken aan. We maken even zo mooie wandelingen op deze subtropische eilanden met een prachtige vegetatie en bijzondere rotsformaties. Op het eiland Tresco bezoeken we de prachtige Abbey Gardens met tropische planten en bomen vanuit de hele wereld.
De eilanden zijn wel allemaal wat dicht bij elkaar en we kunnen de verleiding niet weerstaan een stukje de oceaan op te varen tot voorbij de beroemde Bishops Rock, hopend op dolfijnen. We zien in de verte wel weer een groep voorbij springen maar helaas komen ze niet bij de boot.
Na een korte week liggen we voor anker in de baai bij St Agnes, hier willen we nog een dag blijven alvorens we terug gaan naar Falmouth. Het is wat krap in de baai, naast ons ligt een Franse boot hij wil het anker lichten en uitvaren, maar het anker zit vast. De schipper doet een duikpak aan en duikt naar het anker, het blijkt achter een elektriciteitskabel vast te zitten. Omdat wij moeten verleggen en geen zin hebben in ook zo’n actie besluiten wij ook maar te vertrekken, per slot gaat het weer gaat toch omslaan. We houden nog wat te goed om een volgende keer te bezoeken. We zeilen weer terug naar Falmouth, gewoon omdat we die leuke havenplaats niet kunnen en willen weerstaan. Het is een overtocht met redelijk veel wind, maar vooral met veel regen. Drijfnat komen we s ‘avonds weer aan in Falmouth, bijna aan onze “eigen” mooring, maar de volgende dag is het toch weer mooi weer, en we kunnen een mooie wandeling langs de rivier, via Penryn, door en droge bedding, naar Flushing (juist ja, de vestigingssplek van nederlanders).

Terug in Falmouth wandelen bij laag water langs de rivier.
De volgende dag willen we door naar Lezardrieux/Bretagne, en om hier bij daglicht en gunstig tij aan te komen vertrekken we pas in die middag. Na een mooie overtocht komen we de volgende ochtend aan bij het aanlooppunt van de rivier naar Lezardrieux maar om een of andere reden trekt het ons niet. We raadplegen de kaart en de stroomkaarten en besluiten door te gaan naar de Kanaaleilanden, waar we in de loop van de middag aankomen. We roepen de havenmeester van Guernsey op. We zouden nog geruime tijd moeten wachten om naar  binnen te kunnen over de drempel, die voor de haveningang ligt. Het blijkt daarnaast erg druk te zijn, en er was geen directe ligplaats voor een boot met onze diepgang. Plannen dan maar veranderd: we zien we een prachtig ankerbaaitje, met mooi zandstrand, bij het eiland Herm.  De keuze is snel gemaakt, en even later wandelen we over dit leuke rustieke eilandje, en als  ‘s avonds de strandgasten verdwenen zijn met de laatste motorboot,  hebben we uitzicht over een prachtig, bijna Caraibisch aandoend, ankerbaaitje.
Vervolgens ankeren we de volgende dag nog even bij Sark, waar het erg druk is,  en na de lunch halen we ons anker weer op, hijsen de zeilen, vertrekken richting Alderney, ook altijd weer leuk. We zeilen dit keer dicht langs Les Etac, waar duizenden Jan van Genten hun nesten hebben, het is er lawaaiig en het stinkt er enorm maar het is wel indrukwekkend.

Vervolgens door naar Bretagne


Bij nader inzien leek Lezaridieux toch noiet zo aantrekkelijk en zijn we maar door gevaren naar de Kanaaleilanden en hebben we een mooie ankerplek bij het eiland Herm gevonden


ankerplek Herm

Ankerplek Herm
Ook weer ons favoriete ankerplek bij Alderney aangedaan.

Jan van Genten op de rots bij Alderney
We zijn inmiddels twee en een halve week onderweg en moeten een planning maken voor de terugreis. We besluiten weer over te steken naar Yarmouth op Wight. De oversteek is prachtig ;vele Jan van Genten vliegen langs en over de boot heen, wat een indrukwekkende vogels zijn het toch. In de loop van de middag worden we met het tij mee de Solent in getrokken, het is toch weer bijzonder zo langs de shingles-banken te varen, het water is er altijd onrustig als het hard stroomt. Je moet hier goed sturen, de stroom verzet je al snel, je moet goed sturen om binnen de boeien te blijven. Sinds ons vertrek is dit de eerste keer dat we weer aan een steiger liggen ,wat dan wel weer comfortabel is: na het eten in de pub hoeven we niet terug naar de boot te roeien! We liggen opgestapeld naast een fransman, die uitgebreid onze boot bewonderde (en ook veel van Winners wist) en worden ‘s avonds gestoord door boten die langszij komen, dat dan weer wel!


Vervolgens op de weg terug naar Wight
De volgende dag maken we een bustocht naar St Catharines point van waar we een ‘coastal walk’ maken naar Ventnor, ook zo’n onbekende parel op Wight. Omdat het laag ligt in de luwte van de noordelijke winden, is het ook hier subtropisch van karakter, dus een mooie vegetatie. Het gebied heet under-cliff. Omdat het hier ook tamelijk rustig is, vind je hier ook vele mooie landhuizen. Helaas gaat het weer nu echt omslaan, dus komen we drijfnat terug op de boot, terwijl de bushalte naast de haven is…
Bovendien: er is zwaar weer op til (8-9 bft) en we besluiten alvast richting Brighton te gaan., in de wetenschap dat we hier wel een aantal dagen zullen moeten blijven liggen. Ook hier liggen we gestapeld; door bouw-werkzaamheden naast de haven is de haven wat aan het verzanden waardoor we vooraan moeten blijven. Die avond gaat het nog goed wat betreft de wind, maar de volgende dag steekt de wind pas echt op, het gaat er zo tekeer dat we die dag op de boot blijven, om alles in de gaten te houden, bijbootje weghalen, zeilen goed vast, huik vastzetten, veel fenders, lijnen naar  buurboot verstevigen, etc
 


Die avond zitten wij ‘rustig’ een boek te lezen, plotseling worden we door een flinke klap opgeschrikt. Er kwam nog een boot de haven binnen, de schipper houdt het niet meer onder controle, zijn bemanning was angstig, en dreunt met hare klap met zijn 46ft-er tegen onze boot, we houden er een flinke diepe kras aan over. Als hij twee dagen later wegvaart, gaat het ook niet vlekkeloos. De achterkant van zijn bijboot die in de davits hangt speelt gitaar met onze scepters als hij in een grote bocht met aanlandige wind bij ons weg probeert te draaien. Deze acties hadden voorkomen kunnen worden, je vraagt je vaak af waarom sommige schippers niet wat meer aandacht steken aan het manoeuvreren op de motor! Wij hebben nu weer schade aan onze mooie boot.
Na drie dagen in Brighton ( en wandelingen naar de pier, langs de kliffen, in het oude stadshart van Brighton) is de wind wat afgezwakt naar 20-25 kn, en besluiten wij in een ruk terug te gaan naar IJmuiden. Jammer van  Eastbourne en de Paulusweken in Oostende (bewaren we voor een volgende keer…).
Met de vaart van een sneltrein (en toch is het met onze Windsong) gaan we weer voorbij de Engelse kust, de wind komt recht van achteren, waardoor we afkruisen, omdat het nogal smal is bij Dover, druk met de veerdiensten, en voor we het weten zitten we in de TSS vaarroute. We willen liever geen boete oplopen, en maken een manoeuvre rechtsomkeert terug naar de kust. Een bevriende schipper die ons thuis volgt op de AIS-site, ziet deze actie en stuurt een SMS “Waar ben je mee bezig, is er iets mis.” Je hebt ook nergens rust meer!
Er volgen nog wat buien en mooie regenbogen. Ook de stroom hebben we vanuit Brighton al mee, pas voorbij Margate gaat die kenteren, maar inmiddels hebben we al een flinke afstand afgelegd, en na een eenvoudige maaltijd gaan we de nacht in. Het blijft flink doorwaaien en in het donker lijkt het net alsof je tweemaal zo hard gaat, maar de boot blijft heerlijk comfortabel en de stuurautomaat doet het fantastisch.







In de loop van de volgende dag met IJmuiden in zicht valt de wind weg dus het laatste stukje gaat dan de motor weer bij en aan het eind van de middag lopen we de haven binnen. Ik reken uit dat we op dit traject een gemiddelde snelheid hebben gehaald van 7.3 kn! Wat een fantastisch schip is het toch!




Nog even scones op volle zee!!

De volgende dag maken we de gebruikelijke tocht naar Den Oever en met het laatste stukje stroom tegen lopen we tegen het eind van de middag onze thuishaven weer binnen. Uiteraard wordt deze prachtige reis weer afgesloten in ons favoriete restaurant De Dikke Bries, het was er nog lang gezellig!


maandag 14 juli 2014


Voorjaar 2014, Rondje Noord Holland; Voor pampus geankerd, en gespot in de haven van IJmuiden door de bemanning van de Wisper!
Bij IJmuiden langs de windmolens, we leven allen van de wind!